Weet je nog dat je onze eerste blog een jaar geleden las? En wat je toen aan het doen was? Was je leven anders dan nu? Heb je spijt van dingen? Heb je je goede voornemens allemaal waar gemaakt? Of denk je nu gewoon: "huh? zijn die twee al zo lang weg?".
Dat is dus een jaar. Het klinkt heel lang van te voren en tegelijkertijd is het ook zo weer voorbij. Hill en ik kunnen in ieder geval zeggen dat we nergens spijt van hebben en er het uiterste uit hebben gehaald. We hebben 30.000 km gereden, zijn in 5 Australische staten en 7 andere landen geweest, hebben de afstand naar Europa meerdere malen mentaal en fysiek overwonnen, hebben een hond gered en maar gelijk als souvenir meegenomen, hebben in een huis op stelten gewoond, zijn overstroomd geweest, hebben een heel jaar tropisch weer gehad, zijn volledig platzak, zijn blij en verdrietig tegelijk. Met andere woorden: we voelen ons alsof we de hele wereld aan kunnen. Kom maar op, wij zijn er klaar voor, Europa!
Op de vraag of we willen blijven kunnen we nog steeds geen antwoord geven, het blijft fifity-fifty, sam-sam, 50%-50%. Dus teruggaan is half leuk en half droevig. We laten het maar allemaal op ons afkomen, maar het voelt allemaal erg bizar. We voelen ons hier erg thuis, maar we gaan toch naar huis. We verlaten dit prachtige, dit bijzondere en dit relaxte land, maar krijgen onze vrienden en familie er weer voor terug.
Dus wat deden we de laatste weken? Nog best veel eigenlijk. Eerst terug komen rijden van Western Australia met onze trouwe Big Momma. Vakanties gaan ook altijd zo snel, je knippert 1 keer met je ogen en je hebt 10.000 km gereisd en bent een maand verder. Tijd is een raar ding. Hier nog wat laatste foto's van die laatste weken.
Dat is dus een jaar. Het klinkt heel lang van te voren en tegelijkertijd is het ook zo weer voorbij. Hill en ik kunnen in ieder geval zeggen dat we nergens spijt van hebben en er het uiterste uit hebben gehaald. We hebben 30.000 km gereden, zijn in 5 Australische staten en 7 andere landen geweest, hebben de afstand naar Europa meerdere malen mentaal en fysiek overwonnen, hebben een hond gered en maar gelijk als souvenir meegenomen, hebben in een huis op stelten gewoond, zijn overstroomd geweest, hebben een heel jaar tropisch weer gehad, zijn volledig platzak, zijn blij en verdrietig tegelijk. Met andere woorden: we voelen ons alsof we de hele wereld aan kunnen. Kom maar op, wij zijn er klaar voor, Europa!
Op de vraag of we willen blijven kunnen we nog steeds geen antwoord geven, het blijft fifity-fifty, sam-sam, 50%-50%. Dus teruggaan is half leuk en half droevig. We laten het maar allemaal op ons afkomen, maar het voelt allemaal erg bizar. We voelen ons hier erg thuis, maar we gaan toch naar huis. We verlaten dit prachtige, dit bijzondere en dit relaxte land, maar krijgen onze vrienden en familie er weer voor terug.
Dus wat deden we de laatste weken? Nog best veel eigenlijk. Eerst terug komen rijden van Western Australia met onze trouwe Big Momma. Vakanties gaan ook altijd zo snel, je knippert 1 keer met je ogen en je hebt 10.000 km gereisd en bent een maand verder. Tijd is een raar ding. Hier nog wat laatste foto's van die laatste weken.
Zo zag de Big Momma er dus van binnen uit. Jan Steen is er niets bij.
We moesten op hele vervelende plekken slapen met lelijke zonsondergangen...
En vage maansverschijnselen...
So there we were, homeless and well terug in Brisbane. We hebben een aantal nachten in een motel geslapen en een aantal nachten bij onze lieve vrienden Eelco & Ebba. We wouldn't be anywhere without them.
Ik kon Hill gelukkig overhalen om mee te gaan naar Nieuw-Zeeland, waar ik in Taupo nog een projectmeeting had. Hill ging dus de hele dag wandelen en foto's maken en ik ging de hele dag in een kantoor zitten. Uiteraard overdrijf ik, want we hadden een heerlijk weekend in Auckland en ik had zelfs nog tijd om te skateboarden. Yeah, Taupo skatepark rules!
Ik kon Hill gelukkig overhalen om mee te gaan naar Nieuw-Zeeland, waar ik in Taupo nog een projectmeeting had. Hill ging dus de hele dag wandelen en foto's maken en ik ging de hele dag in een kantoor zitten. Uiteraard overdrijf ik, want we hadden een heerlijk weekend in Auckland en ik had zelfs nog tijd om te skateboarden. Yeah, Taupo skatepark rules!
We hebben eigenlijk nooit aan die arme koffer gevraagd of het erg was om een jaar zo misbruikt te worden. There we went to Kiwi-land again...
Waar het water blauwer is...
En het gras groener. Voetballen is erg populair zoals je ziet.
Ach what the heck gooi deze foto van de besneeuwde vulkaan er ook nog maar bij. We waren er bijna wezen skieën, maar dat maakte mijn werkreis er niet geloofwaardiger op besloten Hill en ik.
Er moest natuurlijk wel geskate worden, dat dan weer wel. Dankzij mijn privé fotograaf ziet het er af en toe nog uit alsof ik er echt iets van bak.
Dus mocht zij ook op de foto...
En omdat Hill de mooiste vrouw is en zo intens tevreden en gelukkig kan zijn, vond ik dat deze er ook bij mocht.
De auto is verkocht, Annie is al onderweg, de koffers zijn al gepakt. Er staat ons nog maar 1 ding te wachten. En dat is gaan.
Lieve mensen, we zien jullie allemaal snel. Maar niet te snel, want we moeten eerst nog even wennen. We hebben echt heel veel lol gehad van jullie antwoorden en lieve berichten. Dank jullie voor het volgen van ons avontuur!!
Rogier en Hillechien a.k.a. Roger and Hillary
Rogier en Hillechien a.k.a. Roger and Hillary
