Ik was jullie vorige keer nog een stukje informatie schuldig over Earth Hour. Dat is een initiatief van WWF om iets aan het bewustzijn over energieverbruik te doen (de naar kennis hongerige 'die-hard' klikt hier voor meer info). Mooi streven. Dus hoopvol reden Hill, Annie en ik naar Mt. Cootha, 287 m boven zeeniveau en gelegen op het westelijke randje van Brisbane. Het uitzicht van de berg ziet er vlak voor zonsondergang zo uit:
Voel je de verwachting al toenemen? Earth Hour, de oprechte gezellige Australiër zoals we die zo graag zien, dat moet wel een milieubewust feestje worden. The Enviro Darkroom. Je knippert met je ogen en om 20:30u is al het licht uit. De economie Down Under ondergaat de dagen daarna een crisis omdat Oz solidair zijn licht uit doet. Ik weet dat jullie de spanning niet meer verdragen. Hier is dan de langverwachte foto.
Wat een afknapper. Het hele droombeeld dat ik van de Groene Australier had is down the drain. Die ene zwerver waarbij het batterijtje van zijn zaklamp uitviel rechtsonder daargelaten dan, ging het hele leven inclusief licht gewoon keihard door! Stelletje energieslurpende honden dat het er zijn! Behalve die zwerver dan natuurlijk. Verder was het trouwens wel een zeer gezellige avond met een heel mooi uitzicht op een heel mooi stukje Brisbane.
Maar een 'berg' van 287 m is ook eigenlijk niet de moeite waard om een hele blog aan te wijden. Ik was het jullie - trouwe lezers - dan ook eigenlijk moreel verplicht om deze desillusie, deze anticlimax, goed te maken. Dat hebben we gedaan. Met zijn vieren (Hill, ik en mijn ouders) in onze benzineslurpende Big Momma, de Mitsubishi Pajero, togen we naar de mooiste bergen van Australia, de Blue Mountains, vlakbij Sydney. Gelegen op 900 - 1000 m nog steeds niet indrukwekkend, maar al wel een stuk hoger en koeler. Voor diegenen die denken: "Wat is dan de hoogste berg van Australie?", hier een overzichtje. Na onze Earth Hour actie voelden we ons totaal niet schuldig dat we de 1100 km Brisbane-Blue Mountains heen met een verbruik van 1-op-8 overbrugden. Voor de echte asfaltfreak is het wellicht leuk om te weten dat we heen en terug inclusief de tripjes toch al snel zo'n 300 liter benzine er door heen hebben gejaagd. We hadden nog wat pech onderweg, waardoor we met een nog betere gloednieuwe bezinepomp de V6 motor wat meer konden misbruiken en zo een nog heftiger CO2 uitstoot hadden. Ik was redelijk chagrijnig met de autopech, maar Hill ving het allemaal prima op en mocht zelfs de auto op de trailer rijden toen ie naar de garage werd gesleept:
Maar een 'berg' van 287 m is ook eigenlijk niet de moeite waard om een hele blog aan te wijden. Ik was het jullie - trouwe lezers - dan ook eigenlijk moreel verplicht om deze desillusie, deze anticlimax, goed te maken. Dat hebben we gedaan. Met zijn vieren (Hill, ik en mijn ouders) in onze benzineslurpende Big Momma, de Mitsubishi Pajero, togen we naar de mooiste bergen van Australia, de Blue Mountains, vlakbij Sydney. Gelegen op 900 - 1000 m nog steeds niet indrukwekkend, maar al wel een stuk hoger en koeler. Voor diegenen die denken: "Wat is dan de hoogste berg van Australie?", hier een overzichtje. Na onze Earth Hour actie voelden we ons totaal niet schuldig dat we de 1100 km Brisbane-Blue Mountains heen met een verbruik van 1-op-8 overbrugden. Voor de echte asfaltfreak is het wellicht leuk om te weten dat we heen en terug inclusief de tripjes toch al snel zo'n 300 liter benzine er door heen hebben gejaagd. We hadden nog wat pech onderweg, waardoor we met een nog betere gloednieuwe bezinepomp de V6 motor wat meer konden misbruiken en zo een nog heftiger CO2 uitstoot hadden. Ik was redelijk chagrijnig met de autopech, maar Hill ving het allemaal prima op en mocht zelfs de auto op de trailer rijden toen ie naar de garage werd gesleept:
Om op zijn Cruyffiaans verder te gaan: elk nadeel hep zijn voordeel. We belandden in Woolgoolga, NSW. "Where the bloody hell is that?" is de opdruk van het T-shirt dat ik er heb gekocht, maar wat een mooi klein stadje met een prachtig strand. We hebben er ondanks de korte tijd dat we er waren toen de auto werd gemaakt (welgeteld 24 uur) hele mooie foto's gemaakt. Hier volgen er een paar:
Met slechts enkele uren vertraging kwamen we 's avonds in ons berghutje in de Blue Mountains aan. De week is voorbijgevlogen met de mooiste wandelingen, berguitzichten, en leuke trips naar Sydney. Argh wat een fijne stad met een mooie vibe en prachtige gebouwen. En warempel ja, voor werk ook nog twee leuke presentaties gegeven. Een kleine compilatie dan, aangezien de dia-avond al gepland staat voor diegenen die al onze 12535762 foto's aan het einde van het jaar wil zien.
Los parentes en de verloren zoon.
Kan de echte geoloog mij vertellen hoe deze structuur ontstaat? Ik pieker me al de hele week suf! Mijn gok gaat uit naar wortels of ijzerconcreties.
Sydney Harbour Bridge met Opera House op de voorgrond.
Heel decadent een champagne lunch in The Rocks in Sydney. En ik vind dit een hele mooie foto van Hill.
Ik denk niet dat we er de volgende keer mee weg kom om zielige verhalen te gaan ophangen over hoe zwaar het hier wel niet is en hoe we iedereen missen. Het is hier namelijk fantastisch zoals je ziet. En dan denk je vast "maar hij mist al die gezellige dagen zoals Koninginnedag en Bevrijdingsdag in mei". Nee, die mis ik niet, want ik kom gewoon terug naar NL vliegen eind april. Als je dus geen zin hebt in een overdreven vrolijk persoon die het op dit moment prima naar zijn zin heeft in dit leven en je stalkt met veel te leuke Australische verhalen, blijf dan uit het centrum van Utrecht de eerste weken van mei!
Cheers from Down Under! Dit verhaal was niet mogelijk geweest zonder: Hill, Annie, mijn ouders, de buurman John van 85 (peace brother yo), de zwerver zonder lampje en de meneer van de garage in Woolgoolga.
Cheers from Down Under! Dit verhaal was niet mogelijk geweest zonder: Hill, Annie, mijn ouders, de buurman John van 85 (peace brother yo), de zwerver zonder lampje en de meneer van de garage in Woolgoolga.
