Zelfspot

Ik had er de laatste maanden geen zin in om te schrijven. In eerste instantie wist ik niet waarom. Toen ik er langer over nadacht wel: omdat het eerste half jaar ging over ontdekken en nieuwe avonturen, dat is fijn om te delen. Het tweede half jaar was wat serieuzer, namelijk het bedenken van de volgende stap, met vragen als "vinden we het serieus leuk genoeg om te blijven?" en "willen we blijven en zo ja hoe?". Dat zijn allemaal vragen waar niet een makkelijk en grappig verhaal bij hoort, en om nu blog na blog iedereen serieuze, onduidelijke en filosofische verhalen te laten lezen wil ik niemand aandoen. Ik heet tenslotte geen AristRoteles, SocRotes of PlatRo. Je moet je leven ook niet al te serieus nemen, tenslotte gebeurden er tussen die moeilijke nadenksessies door allemaal leuke dingen! Dus vond ik het weer een keer tijd voor een reflectie op ons Aussy leven met een beetje zelfspot. Met een dappere poging om het verhaal met bruggetjes aan elkaar te ouwehoeren en om elke foto te beginnen met een literaire 'nono': de dubbele punt. Komt ie.

Laten we beginnen met onze neven Malik en Noah. Beroemd om hun enorme talent waar ze expres hun neusgaten zoveel mogelijk open zetten op de foto. Nou, dat kunnen wij ook hoor:





Zo, nu jullie weer.

En dan nog een paar leuke, maar daar hoort nog een verhaal bij. We gingen naar een AFL game. Wat is AFL? Australian Rules Football League! Mannen die elkaar aftuigen for a living. het lijkt een beetje op voetbal, maar dan met een bal die alle kanten uit schiet en overal vechten op het veld. In een groot rond stadion genaamd een 'oval' - dezelfde waarin cricket wordt gespeeld, in Brisbane heet ie 'The Gabba'. Superstoer allemaal en heel sportief, zie hier wat sfeer plaatjes:




Ja zeg nou zelf, het gaat er allemaal erg serieus aan toe! En dan de tribunes.... dat is een heel ander verhaal. Tuurlijk, je hebt de - zeer minieme - hardcore side met fanatieke supporters, maar de meeste zitten er een beetje bij zoals deze supporters hier:



Je ziet, erg fanatiek zijn de meeste mensen niet. Er wordt hard geschreeuwd, maar vooral ook hard gelachen. Dat is een groot verschil met de meeste Nederlandse voetbalsupporters. Aha, wat een prachtige brug naar mijn volgende foto. Jullie weten dat ik in mijn hart aan Ajacied ben, maar deze foto moest ik even maken voor mijn Odin6 teamgenoten, in the Gabba, waar de Brisbane Lions overigens jammerlijk verloren die avond:



Maar denk nou niet dat we compleet los gingen hoor. De volgende morgen stond ik alweer op het strand met ons zwarte monstertje Annie die WEL losgaat als ze een bal ziet:




Jaaaaa het gaat goed met Annie, ze is in topvorm! En ik mag uit betrouwbare bron opmaken dat ze de liefste hond van het universum schijnt te zijn.

Over liefde gesproken, er viel ons op dat de palmbomen op ons schiereiland Redcliffe ons met man en macht proberen te behouden. Zelfs de hemel ging in vuur en vlam voor ons. Geen middel ging te ver, we voelen ons gevleid en dat moesten we natuurlijk vol trots voor jullie vastleggen:




Lieve mensen, het gaat ons goed, we genieten met volle teugen en hebben tegelijkertijd pijn in ons hart dat het allemaal veel te snel gaat. Volgende week verlaten we ons prachtige huis alweer om een maand door de wildernis te reizen en dan komt de terugkomst naar NL wel weer heel dichtbij! We houden jullie op de hoogte! Dikke kus van jullie favoriete zelfspottende stel: