Over and done with...

Weet je nog dat je onze eerste blog een jaar geleden las? En wat je toen aan het doen was? Was je leven anders dan nu? Heb je spijt van dingen? Heb je je goede voornemens allemaal waar gemaakt? Of denk je nu gewoon: "huh? zijn die twee al zo lang weg?".

Dat is dus een jaar. Het klinkt heel lang van te voren en tegelijkertijd is het ook zo weer voorbij. Hill en ik kunnen in ieder geval zeggen dat we nergens spijt van hebben en er het uiterste uit hebben gehaald. We hebben 30.000 km gereden, zijn in 5 Australische staten en 7 andere landen geweest, hebben de afstand naar Europa meerdere malen mentaal en fysiek overwonnen, hebben een hond gered en maar gelijk als souvenir meegenomen, hebben in een huis op stelten gewoond, zijn overstroomd geweest, hebben een heel jaar tropisch weer gehad, zijn volledig platzak, zijn blij en verdrietig tegelijk. Met andere woorden: we voelen ons alsof we de hele wereld aan kunnen. Kom maar op, wij zijn er klaar voor, Europa!

Op de vraag of we willen blijven kunnen we nog steeds geen antwoord geven, het blijft fifity-fifty, sam-sam, 50%-50%. Dus teruggaan is half leuk en half droevig. We laten het maar allemaal op ons afkomen, maar het voelt allemaal erg bizar. We voelen ons hier erg thuis, maar we gaan toch naar huis. We verlaten dit prachtige, dit bijzondere en dit relaxte land, maar krijgen onze vrienden en familie er weer voor terug.

Dus wat deden we de laatste weken? Nog best veel eigenlijk. Eerst terug komen rijden van Western Australia met onze trouwe Big Momma. Vakanties gaan ook altijd zo snel, je knippert 1 keer met je ogen en je hebt 10.000 km gereisd en bent een maand verder. Tijd is een raar ding. Hier nog wat laatste foto's van die laatste weken.

Zo zag de Big Momma er dus van binnen uit. Jan Steen is er niets bij.

We moesten op hele vervelende plekken slapen met lelijke zonsondergangen...

En vage maansverschijnselen...

So there we were, homeless and well terug in Brisbane. We hebben een aantal nachten in een motel geslapen en een aantal nachten bij onze lieve vrienden Eelco & Ebba. We wouldn't be anywhere without them.

Ik kon Hill gelukkig overhalen om mee te gaan naar Nieuw-Zeeland, waar ik in Taupo nog een projectmeeting had. Hill ging dus de hele dag wandelen en foto's maken en ik ging de hele dag in een kantoor zitten. Uiteraard overdrijf ik, want we hadden een heerlijk weekend in Auckland en ik had zelfs nog tijd om te skateboarden. Yeah, Taupo skatepark rules!

We hebben eigenlijk nooit aan die arme koffer gevraagd of het erg was om een jaar zo misbruikt te worden. There we went to Kiwi-land again...

Waar het water blauwer is...

En het gras groener. Voetballen is erg populair zoals je ziet.

Ach what the heck gooi deze foto van de besneeuwde vulkaan er ook nog maar bij. We waren er bijna wezen skieën, maar dat maakte mijn werkreis er niet geloofwaardiger op besloten Hill en ik.

Er moest natuurlijk wel geskate worden, dat dan weer wel. Dankzij mijn privé fotograaf ziet het er af en toe nog uit alsof ik er echt iets van bak.

Dus mocht zij ook op de foto...

En omdat Hill de mooiste vrouw is en zo intens tevreden en gelukkig kan zijn, vond ik dat deze er ook bij mocht.

De auto is verkocht, Annie is al onderweg, de koffers zijn al gepakt. Er staat ons nog maar 1 ding te wachten. En dat is gaan.

Lieve mensen, we zien jullie allemaal snel. Maar niet te snel, want we moeten eerst nog even wennen. We hebben echt heel veel lol gehad van jullie antwoorden en lieve berichten. Dank jullie voor het volgen van ons avontuur!!

Rogier en Hillechien a.k.a. Roger and Hillary

Traveling The Top End & The Kimberleys

G'day mates!
Allereerst mijn excuses voor de verkrachting en intermingling van Engelse en Nederlandse taal. Ach het is vakantie hè, dan gaat he allemaal wat makkelijker en maak je daar niet zo veel worries over. Vandaag in onze leerzame workshop how to enjoy Australia alles over vakantie. Hoe wij ons niet aan ons reisplan hielden (do we ever?), over de camping, de road kill, Annie, de kleur rood en de prachtige uitzichten.

Our itinerary
Oftewel ons reisschema. We hadden weer eens flink veel tijd gestoken in voorgenieten van de reis en hadden ook al een volledig reisschema achter de hand, inclusief korting vouchers, tankstopschema, ingebouwde pechopdeweg calculator, dog kennel kaart van Australia, wild life slaapschema's en waar de haring in het gras moest voor Annie's tentje. En toen vertrokken we en lieten we ons leiden naar waar de wind, de geur en de reizigers on the road ons over vertelden. Zo gaat het nu altijd en dat is het fijne van vakantie: letting go! Maar goed, dit is wat we na 2 weken hebben gereisd, inclusief zo'n 700 km dirt road waar we inmiddels ons buik van vol hebben:

View Larger Map

De route die we hebben gereden ging dwars door de outback, met koude nachten en hete dagen. Het noordelijke deel in Northern Territory (NT) noemen ze the Top End en het deel in West Australia (WA) noemen ze de Kimberley region.

Camping life
Zoals je misschien hebt meegekregen zijn Hill en ik met een daktent op de Big Momma op de camping tour gegaan (ik hoef julie trouwe lezers natuurlijk niet meer te vertellen dat ik de Mitsubushi Pajero ECI-MULTI V6 3000 GLX 4WD bedoel). In Nederland is 'camping life' al een begrip, maar hier gaan ze echt nog een stapje verder. En niets dan complimenten voor de Australische campingganger zeg ik! Ten eerste zijn we hier al tientallen - nee honderden - stelletjes tegengekomen die of een sabattical hebben of met pensioen zijn, hun huis voor een campervan ingeruild hebben en die gewoon twee jaar hun land aan het verkennen zijn. Van camping naar camping aan het rijden zijn. En op elke camping hun schotel installeren, de airco aanzetten en zich thuis voelen wherever they are. Ik vind dat we daar in Nederland ook meer aan moeten doen. Er moet meer genoten worden zeg ik!

De daktent in vervoersmodus met de Bungle Bungles (door sommige mensen geheel terecht Bugle Bugles genoemd) op de achtergrond.


De daktent in slaapstand op de cattle station waar we drie nachten verbleven.

Road kill
Vol trots kan ik jullie vertellen dat we inmiddels zo'n 5500 kangaroos en wallabies gezien hebben. Helaas lagen er zo'n 5000 dood langs de weg. Dood gereden door de 50 meter lange 'Road Trains', de enorme trucks die dag en nacht de Australische wegen onveilig maken. Vreemd genoeg, zodra we de grens met NT over reden, was er nog maar nauwelijks road kill te bekennen. Wij hebben dagen lang alle mogelijkheden verkend, alle variabelen en onbekenden gewogen en nog kwamen we er niet uit. Tot twee mensen onafhankelijk van elkaar vertelden dat NT niet aan dieren restrictie programma's doet en er daardoor veel meer wilde dieren langs de weg leven, zoals de ferrel pig (nee Air ik heb het niet over jou), dingo, wild dog, crow, kites, eagles en ik kan er nog wel meer noemen, maar ik weet dat jullie nu al onder de indruk zijn van mijn meer dan uitmuntende dierenkennis. Om het nog indrukwekkender te maken: we ruiken tegenwoordig de kadavergeur al eerder dan dat we het lijk zien. Behalve als Annie een windje heeft gelaten natuurlijk. Omdat we geen 'parental discretion' op onze blog wilden hebben we het maar gelaten bij de foto van onze Rango look alike die het in de cattle station net niet had overleefd. May he/she/orboth rest in peace.

Annie
Over Annie gesproken: ze krijgt een enorme hekel aan reizen, omdat we haar elke dag weer die auto inslepen. Maar op de plek aangekomen is het een grote ontdekkingstocht. Annie's nose has been in many places or so they say.... en als het dan zo rood is, krijg je dus ook een rode neus. We vonden deze foto eigenlijk nog het meest op een bovenaanzicht van een geketende Roemeense circusbeer lijken:

Uitzichten
In één woord: onbeschrijflijk. Een rechtgeaarde geoloog zou tijdens het doorkruisen van het Australische landschap met zijn rode zandsteen en lateriet en plateaus heel wat tranen van blijdschap niet kunnen onderdrukken, danwel elders natte plekken krijgen. Gelukkig ben ik een geofysicus en kon ik de auto veilig en wel tussen de fabelachtige uitzichten doorloodsen. Maar het houdt niet op bij geologie. De leegte, sterrenhemels, vogels en eindeloze landschappen van termietenheuvels en baobabs, etc etc... hierbij een sfeerimpressie van wat het fototoestel ervan maakte.

Nou, ik wil natuurlijk niet alle foto's prijsgeven, want we moeten jullie tenslotte nog voor de dia avond wat te bieden hebben! Bier, chips en 3000 dia's, wie wil de eerste twee nou niet?!

Vanuit het land met de mooiste zonsondergangen heel veel knuffels en tot snel!

Zelfspot

Ik had er de laatste maanden geen zin in om te schrijven. In eerste instantie wist ik niet waarom. Toen ik er langer over nadacht wel: omdat het eerste half jaar ging over ontdekken en nieuwe avonturen, dat is fijn om te delen. Het tweede half jaar was wat serieuzer, namelijk het bedenken van de volgende stap, met vragen als "vinden we het serieus leuk genoeg om te blijven?" en "willen we blijven en zo ja hoe?". Dat zijn allemaal vragen waar niet een makkelijk en grappig verhaal bij hoort, en om nu blog na blog iedereen serieuze, onduidelijke en filosofische verhalen te laten lezen wil ik niemand aandoen. Ik heet tenslotte geen AristRoteles, SocRotes of PlatRo. Je moet je leven ook niet al te serieus nemen, tenslotte gebeurden er tussen die moeilijke nadenksessies door allemaal leuke dingen! Dus vond ik het weer een keer tijd voor een reflectie op ons Aussy leven met een beetje zelfspot. Met een dappere poging om het verhaal met bruggetjes aan elkaar te ouwehoeren en om elke foto te beginnen met een literaire 'nono': de dubbele punt. Komt ie.

Laten we beginnen met onze neven Malik en Noah. Beroemd om hun enorme talent waar ze expres hun neusgaten zoveel mogelijk open zetten op de foto. Nou, dat kunnen wij ook hoor:





Zo, nu jullie weer.

En dan nog een paar leuke, maar daar hoort nog een verhaal bij. We gingen naar een AFL game. Wat is AFL? Australian Rules Football League! Mannen die elkaar aftuigen for a living. het lijkt een beetje op voetbal, maar dan met een bal die alle kanten uit schiet en overal vechten op het veld. In een groot rond stadion genaamd een 'oval' - dezelfde waarin cricket wordt gespeeld, in Brisbane heet ie 'The Gabba'. Superstoer allemaal en heel sportief, zie hier wat sfeer plaatjes:




Ja zeg nou zelf, het gaat er allemaal erg serieus aan toe! En dan de tribunes.... dat is een heel ander verhaal. Tuurlijk, je hebt de - zeer minieme - hardcore side met fanatieke supporters, maar de meeste zitten er een beetje bij zoals deze supporters hier:



Je ziet, erg fanatiek zijn de meeste mensen niet. Er wordt hard geschreeuwd, maar vooral ook hard gelachen. Dat is een groot verschil met de meeste Nederlandse voetbalsupporters. Aha, wat een prachtige brug naar mijn volgende foto. Jullie weten dat ik in mijn hart aan Ajacied ben, maar deze foto moest ik even maken voor mijn Odin6 teamgenoten, in the Gabba, waar de Brisbane Lions overigens jammerlijk verloren die avond:



Maar denk nou niet dat we compleet los gingen hoor. De volgende morgen stond ik alweer op het strand met ons zwarte monstertje Annie die WEL losgaat als ze een bal ziet:




Jaaaaa het gaat goed met Annie, ze is in topvorm! En ik mag uit betrouwbare bron opmaken dat ze de liefste hond van het universum schijnt te zijn.

Over liefde gesproken, er viel ons op dat de palmbomen op ons schiereiland Redcliffe ons met man en macht proberen te behouden. Zelfs de hemel ging in vuur en vlam voor ons. Geen middel ging te ver, we voelen ons gevleid en dat moesten we natuurlijk vol trots voor jullie vastleggen:




Lieve mensen, het gaat ons goed, we genieten met volle teugen en hebben tegelijkertijd pijn in ons hart dat het allemaal veel te snel gaat. Volgende week verlaten we ons prachtige huis alweer om een maand door de wildernis te reizen en dan komt de terugkomst naar NL wel weer heel dichtbij! We houden jullie op de hoogte! Dikke kus van jullie favoriete zelfspottende stel:

Whoooot....

Whoot whooot....

What the?! je zal wel denken hmm.. wat bedoelt die Hill hier nu mee?
Als je nou het woord pakt, vervolgens hardop zegt met wat toonsverschillen erin dan klinkt het in mijn hoofd als een soort van voorbij vliegend geluid. Toch ieder hoofd is letterlijk en figuurlijk anders dus zie maar wat je er van breid.

Om terug te komen op wat ik gewoon eigenlijk wil zeggen, laat ik het kort en krachtig houden, er is een tijd van in een "belachelijke super huis" te stappen en een tijd dat je weer langzaam het "belachelijke super huis" weer leeg achter laat. En onze tijd komt langzaam dichterbij!
Gek, leuk, wetend nooit zoiets meer tegen te komen, gevoellens dat het goed is, nieuwe uitdagingen aangaan, spannend, nieuwgierig, want we gaan 12 aug (na een feest weekend met Ebba & Eelco) on tour - the outback in richting Darwin :D

Nu vol aan het genieten van dat wat we hier hebben. En ja, dat is toch iets wat ik kan blijven doen en elke keer weer van alle klein of groot. Paar uurtjes werken (hihi...was gestopt bij de school waar ik werkte, hadden ze nood, dus even een maandje werken. Ro daarin tegen een onverwachts werk verplichting in Ned. en dus weer in Holland. Hmmm wilde hij gewoon een super knal familie weekend verjaardagsfeestje hebben?!? Gelukkig begin aug weer terug.) terug naar genieten van: de natuur, het goodelijke weer, sfeer, vriendelijkheid van de mensen, misschien moet je er zijn geweest om het echt te kunnen voelen, ervaren. Tja, en gelukkig zijn we allemaal anders dus voor iedereen een andere beleving!

Beetje saai dit keer geen foto's voor jullie, computer technisch niet mogelijk, die is weer terug naar Nederland. Neemt niet weg dat we niet niets geschoten hebben, maak je maar geen zorgen ruim ruim voldoende zelfs! Zodra Ro terug is zal ik wat nieuwtjes voor jullie plaatsen.

Dit was Hill vanuit Down Under Over en...

Dikk warme knuff

UIT

Under Down, Down Under makes....

Cherish the time you've got when your able to be by yourself (raad ik iedereen aan, geeft je zoveel kracht en energie) cause that's when you meet your inner 'who am I' - person - so you just realise what you need to have, feel, what gives you energy etc.
Moest ik even kwijt!

Zachtjes druppelen er regeldruppels op het dak (al weken niet geregend). Zacht wordt harder en harder. Walmen van goodelijk geuren die door de regen in de lucht hangen. Heerlijk! Toch de tropen zijn de tropen niet als regen komt en binnen een paar minuten weer weg is, stiekum wel fijn. Even afkoelen en weer genieten van het altijd kunnen rondlopen in driekwart broek en t- shirt! Goeie overgang naar de weken die Rogier in Nederland is geweest en ik hier gebleven ben. Natuurlijk zoals ieder mens wel zal hebben, denk ik zo, heerlijk van die plaatselijke in huis regen buien gehad. Toch na regen komt zonneschijn en wat heeft die geschenen.Om de gedachten wat te verzachten dat het hier alleen een mooi feestje is. Er wordt gewoon gewerkt dan wel een part time baan, toch de combinatie van in het onderwijs werken en de persoon die ik ben, ja dan komt het vaak uiteindelijk wel neer op zeker 4/5 dagen werken. Wat wel leuk is anders deed ik het natuurlijk niet. Want het fijne van een teacher assistant is dat ik de leuke dingen mag doen!!

Kite festivalNeemt niet weg dat ik wel besloten heb om eind mei te stoppen......

Tja, hoeveel energy, vreugde, goeie vibes, creativiteit, en nog veeeel meer ik krijg als ik met kinderen werk, toch ben ik mezelf tegengekomen. In het verleden niet voor niets ooit gestopt met een verkorte pabo opl. Buiten het feit dat de weegschaal van afweging teveel aan het kantelen was, waardoor ik na veel nadenken en overleg voor deze beslissing gekozen heb.

Tussendoortje: Dacht ik dat Rogier sneurken kon.......haha heb ik naast me liggend een Annie die even Rogiers gesneurk in het huis levendig houdt!

Zijspoor die ik lekker laat voor wat het is - Tweeling dat is mijn sterrenbeeld en ik ben ook een echte tweeling. Nu zijn we twee-eiig dus zoals jullie vast weten hebben we niet zo'n 'we lijken op elkaar' eenheid als eeneiige tweelingen. Neemt niet weg dat we hmm hoe zou ik het zeggen ..... soms worden er keuzes gemaakt waardoor we toch een eenheid vormen.
Terug bij waar ik gebleven was:
Hill is in juni vrij als een bei! Wordt een oproep werker voor een organic company om toch onder de Australians te blijven en wat centen te verdienen. In mijn overige tijd en ooh wat zal ik die hebben, zal ik me wijden aan het uitwerken van een project (1e opzet idee dus echt nog in de notitieblok schoenen: global science, middelbare scholieren, proefje documented, global awareness en te gebruiken als wetenschappelijk hulpmiddel) wat ik heel graag wil gaan verwezenlijken. Dit alles pas in juni en het is nu nog de maand mei en merk dat ik geleerd heb om te leven in het 'hier en nu' - al blijf ik ook wel een rationeel persoon. Toch klinkt het misschien voor een aantal van jullie zweverig en ja, dat ben ik ook; iemand die van flow, energy, nature houdt en meer ingezien en geleerd heb door het bijzonder mooie aanbod van the powerful environment hier.

Lieve mensen om jullie niet meer te verblijden/vervelen/ vermaken of wat je nu aan het bedenken bent nog wat foto's, terwijl ik in het 'hier en nu' - even na 3 weken geen alcohol een slokje wijn tot mij nemen....hmm

Veel liefs knuffels